در حال بارگذاری ...

توده مردم باهم مشکلی ندارند و به‌راحتی مشکل خود را حل می­کنند؛ چنان‌که گذشته تاریخی ما به‌خوبی این را نشان می­دهد؛ ولی وقتی متولیان امور دینی که نگاهی کلان ­نگر ندارند پا به میدان می­گذارند، باید منتظر خیلی رویدادها بود.

حجت الاسلام محسن الویری

در روایتی از امام صادق (ع) نقل شده است که فرمودند: «إنّ اللهَ ـ جلّ ذکره ـ لَیَحفَظُ مَن یَحفَظُ صَدیقَهُ؛ خداوند ـ که یادش بزرگ باد ـ هرکس را که دوستش را نگاه دارد، نگاه می­دارد». (الکافی، ج 8، ص162، ح 166)

مرجع ضمیر در «صَدیقَه»، خداوند بزرگ باشد یا «مَن»، تفاوتی آشکار از نظر کاربردی در مدلول روایت پیدا نخواهد شد؛ چه اگر این ضمیر به لفظ جلاله برگردد که مضمون روایت روشن است و اگر هم به «من» برگردد، باز به استناد قرائن بیرونی، پیداست که دوستی مورد نظر امام صادق (ع)، مطلق دوستی، حتی دوستی بین تبهکاران نیست، بل به دوستی مؤمنانه نظر دارد. مراد از نگاه داشته شدن از سوی خداوند، آن‌گونه که مرحوم مولی محمدصالح مازندرانی در صفحه 176 جلد دوازدهم شرح خود بر الکافی آورده است، دور ساختن بدی­ها از آدمی و آوردن خوبی­ها برای اوست.

دوستی در قلمرو امت اسلامی

دایره این دوستی را هرچقدر محدود یا وسیع بشماریم، آحاد جامعه اسلامی در آن قرار می­گیرند؛  یا به مصداق اینکه دوستان خدایند و خدا دوست آنهاست یا به مصداق اینکه رابطه دوستی بین آنها برقرار است. این روایت به ما می­ آموزد که اگر می­خواهیم خداوند نگاهدار ما باشد، ما باید نگاهدار دوستانمان یا دوستان خدا که باز هم دوستان ما هستند، باشیم.

معیار این دوستی، قرار داشتن در امت اسلامی، و قلمرو آن، گستره امت اسلامی است؛ به عبارت دیگر، این دوستی در حیطه امت اسلامی معنا می­ یابد و هویت­ بخش این دوستی و معنادهنده آن و مشخص‌کننده مرزهایش و مصادیق آن، امت اسلامی است؛ هرچند درجات این دوستی می‌تواند بر پایه مؤلفه­ هایی دیگر همچون تقوا و ولایت، متفاوت باشد. بنابراین به فرصت­های ارتباطی و همکاری عملی با عزیزان اهل سنت هم باید در پرتو و در قلمرو امت اسلامی نگریست. روشن است که همکاری در مقیاس ملی و محلی، مادام که امت ­نگری به کناری نهاده نشده باشد و رویکرد امت ­گرایی حفظ شده باشد، منافاتی با عمل در مقیاس امت اسلامی ندارد.

مفهوم فرصت

مدیران و برنامه ­ریزان راهبردی، «فرصت» را مجموعه عوامل و شرایط بیرونی و پیرامونی پایدار یا گذرا، و شناخته‌شده یا هنوز ناشناخته ­ای می ­دانند که یک سازمان با تکیه بر قوت‌ها و امکانات خود، برای دست یافتن به دست‌کم بخشی از اهدافش می­تواند از آن بهره گیرد یا به صورت طبیعی از تأثیرات مطلوب آن برخوردار باشد.